Úff

Ég er búin að vera alveg hryllilega pirruð í allan morgun og er einhvern vegin búin að láta allt fara í taugarnar á mér… Þar sem einher tilkynnti mér það í morgun að Stefán væri sofandi áhvað ég að sofa aðeins lengur, enda akkúrat þá var Anna steinsofandi líka.

Svo um klukkan hálf 9 vakna ég við lágvært gelt í Tinnu, svona hljóð eins og hún gefur frá sér þegar hún er að leika sér…. Ég rýs upp og sé að það eru föt á gólfinu hjá bælinu hennar, buxurnar og sokkarnir hans Stefáns og húfan hennar Önnu.

Tinna lítur á mig og gerir svo Skúpí Dú kækinn sinn, setur annan fram fótin fyrir trýnið á sér, eins og hún sé að fela sig, og viti að hún upp á sig skömmina. Ég fer á fætur og tek upp fötin, skammast aðeins í tíkinni, og set þau í óhreinataugið.

Ekki tekur skárra við þegar ég labba mér inn í eldhús. Vaskurinn er fullur af uppvaski og auðvitað, mjólkurfernan á borðinu með volgri mjólk, og borðið fullt af dóti og ógjörningur að ætla að komast að kaffikönnunni, en kaffi er jú mál allra mála á morgnanna.

Tuðandi og tautandi við sjálfa mig treð ég óhreina leirtauginu í uppþvottavélina, sem þegar er næstum því full. Mér tekst þó að koma megninu í hana og setja hana í gang. Því næst tek ég allar tómu mjólkurfernurnar og flet þær út. Það er alveg magnað með þessar mjólkurfernur hvað það er fljótt að klárast úr þeim. Fimm stykki og það eins og hálfslítra fernur!

….og þá vaknar Stefán…. og ég ekki einu sinni byrjuð að setja á kaffikönnuna…. Ég tuða eitthvað enn og aftur við sjálfa mig en fer og skipti á drengnum og set hann í fötin… Svo sets hann við eldhús borðið og bíður eftir morgunmatnum…. Ég set morgunkorn á diskinn hans, helli mjólk út á og rétti honum skeiðina sína og hann byrjar að borða. Á meðan drengur borðar dirfist ég að skreppa aðeins á salernið… allir þurfa nú einhvern tíma að pissa, ekki satt?… en eftir stutta stund, hálfa mínútu eða svo heyri ég skaðræðis öskur úr eldhúsinu.

—Gvöð— Hvað er að gerast?

Ég fýti mér að klára mitt og stekk inn í eldhús. Sem betur fer hafði ekkert alvarlegt gerst, nema það að einhvernvegin hafði drengnum tekist að koma diskinum útfyrir borðbrúnina og hella öllu innihaldi hans yfir sig og gólfið. Tíkin sá sér leik á borði (eða gólfi) og var komin til að sleikja upp morgunmatinn og yfir því var drengurinn að öskra og ef til vill líka því að hann var allur rennvotur af mjólkinni sem þó var, honum til happs, enn við stofuhita en ekki ísköld beint úr ísskápnum.

Drengur fékk annan fataumgang utaná sig og meira á diskinn sinn og framhaldið af morgunverðinum gekk slysalaust fyrir sig. Stuttu eftir að drengur hefur klárað af diskinum sínum og farinn frá borðinu vill tíkin fara út. Ég hleypi henni út og halla hurðinni aftur. Í því vaknar Anna littla og ég fer inn í herbergi til hennar til að skipta á henni og finna á hana föt fyrir daginn….

Á meðan læðist bróðir hennar út í garð á sokkunum og fær sér dágóðan sprett á blautu grasinu… líklega á eftir tíkinni. Ekki nóg með að sokkarnir hans séu orðnir rennblautir heldur dettur hann killiflatur á þeim eina stað á grasinu þar sem grasið einhverrahluta vegna er svo gisið að þar er eiginlega bara moldarflag með örfáum grasstráum. Nú var hann því orðin bæði bautur og moldugur upp að enni …og þurfti nú enn og aftur — í 3ja skiptið þennan morguninn — að fá hrein föt, og ekki einu sinni komið hádegi.

Úff… Það er nokkuð ljóst að ég þarf að fara að setja í þvottavélar.,

Tímaleysi

Enn einu sinni ætla ég að byrja á því að dæsa yfir því hvað það er langt síðan ég skrifaði síðast.

*DÆS*

Ég hef haft voða lítinn tíma til að setjast niður í róglegheitum fyrir framan tölvuna og virkilega getað einbeitt mér að þeim verkefnum sem bíða mín þar…. Nú er það nefnilega svo að þegar maður er komin með þrjú lítil börn (eða næstum því börn – tvö börn og hvolp) þá þíðir ekkert að sitja á rassinum alla daga og láta þau ganga sjálfala…

Það gefst nú þó smá stundarfriður þegar greyjin sofa. Það er nú samt bara ekki svo að þau sofi öll á sama tíma en þegar það gerist er erfitt að einbeita sér að einhverju einu verkefni í einu þar sem á svo mörgu er að taka. Því veður maður bara úr einu í annað og sínilegur árangur verður kannski ekki svo mikill.

Annars hef ég svoldið verið að skoða íslenska vefi sem uppfylla sömu skilyrði og síður sem fá nafn sitt sett á vefi eins og Style Gala eða Unmatched Style og fleyri…. þar sem vefir sem uppfylla ákveðna gæðastaðla er gert hátt undir höfði.

Jú, ég hef fundið nokkra íslenska vefi sem eru bara nokkuð flottir og góðir út á við (fyrir hinn almenna notanda) en undirstaðan, þá sérstaklega HTML forritunin er algerlega út úr kú. Hér er ég að tala um vefi sem eru unnir af hinum ýmsu fyrirtækjum sem gefa sig út fyrir að hanna og skrifa vefi.

Ég hef enn ekki fundið einn einasta vef þar sem ekki eru HTML villur og í mörgum tilfellum er um alvarlegar villur að ræða, villur sem gera það til dæmis að verkum að vefirnir eru ekki aðgengilegir nema í einum vafra, eða að þeir sé óaðgengilegir fyrir leitarvélar róbóta.

Í sannleika sagt þá hélt ég að íslenskir vefhönnuðir hefðu meiri metnað. Villurnar í kóðanum eru oft með ólíkindum í allt of mörgum tilfellum. Ég veit að það er ekki alltaf auðvelt að halda vef sem er í stöðugum uppfærslum, algerlega villulausum og oft slæðast inn smá villur hér og þar. Þessi vefur er dæmi um það. Það sem ég er að tala um eru villur sem geta haft veruleg áhrif til hins verra, bæði fyrir notanda vefjarins og ekki síst eigandan.

Íslendingar hafa haft það orð á sér að vilja græða og það sem fyrst…. Mér dettur í hug að það sé það sem liggur að baki hjá þeim sem hanna vefi á Íslandi. Þeir gefa sér ekki tíma til að fara yfir kóðann í validator og halda því jafnvel fram að það sé alger óþarfi fyrir hinn almenna notanda vefjarins sem og viðskiptavininn, sérstaklega þar sem þessir aðillar gera í flestum tilfellum engan greinarmun á því hvort það vantar doctype eða hvort blandað sé saman HTML 4 og XHTML 1 kóða, eða að skjalið sé og lítur vel út í einum vafra, “þar sem hann er algengastur”, og ekki hugsað um aðra vafra sem flestir eru framleiddir til að lesa réttan W3C standard.

Ég gæti örugglega tuðað lengi um þetta mál en ætla nú ekkert að vera að því núna. Ég vil benda á smá klausu: — “Why Vaildate Your Pages?” — til aflestrar fyrir hvern þann sem er að gera vefsíður.

Dótið mitt

Skemmtilegasta dótið sem ég á er ekkert venjulegt dót. Það er nefnilega vinstri höndin mín. Ég get setið í stólnum mínum eða legið á bakinu og horft á höndina mína lengi lengi.

Höndin bara birtist allt í einu. Hún stóð beint út í loftið og ég tók eftir henni. Svo, stundum þá hreifist hún svoldið eða hverfur alveg. Hún hreifist hún svo skemmtilega stundum, svo á morgnanna áður en pabbi fer á fætur er líka gaman að leika við hann. Ég horfi á hann og brosi og tala við hann og hann opnar stundum munninn sinn alveg upp á gátt og ég reyni að setja höndina upp í hann.

Það var alveg rosalega merkileg uppgötvun þegar ég gerði þetta í fyrsta skipti. Ég varð alveg hissa og rak upp stór augu. Reindar verð ég enn svoldið hissa á sviðin þegar þetta tekst hjá mér þetta er nefnilega alveg svakalega erfitt.

Aftur í skólann

Í dag er fyrsti skóladagurinn hjá Melkorku og Helga. Þau áttu bæði að mæta klukkan 8. Marín og Birkir verða þó að bíða þar til á föstudaginn en nýja viðbótarbyggingin, sá hluti skólans sem þau eiga að vera í í vetur er ekki tilbúinn. Það er ekkert víst (nánast öruggt að þetta verður ekki tilbúið á föstudaginn) en þau eiga að mæta og þá verður farið í göngutúr ef veður leifir, annars verða þau bara send heim aftur.

Við fórum annars í gær í bæjinn og vorum að versla það skóladót sem upp á vantaði, eða því sem næst. Við ætluðum að vera sniðug og kaupa bækur fyrir Helga á skiptibókamörkuðunum í bænum til að fá þær kanski aðeins ódýrari. Hins vegar fundum við bara eina bók sem var á listanum hans, en það virðist bara alltöðruvísi bækur sem eru notaðar í FSS en í skólunum í bænum.

Á mánudaginn mátti littlu muna að við misstum hana Guðrúnu okkar og littla Ólaf :( Þau voru að keyra rétt hjá kaffitár í Njarðvík og lentu í bílslysi. Bíllinn fór alveg í döðlu og það er alveg ótrúlegt að þau skildu sleppa svona vel. Ólafur littli var bara með skrámur í andlitinu eftir glerbrot. Mamma hans fékk líka glerbrot yfir sig og er öll marin og blá.

Það eru myndir af bílnum þeirra á heimasíðunni hans Ólafs á barnalandi. Þar getið þið séð hvernig bíllinn var eftir þetta. Það skal tekið fram að Ólafur var í bílstólnum sínum fyrir aftan farþegasætið, sem betur fer! Ég get ekki hugsað þá hugsun til enda ef hann hefði verið fyrir aftan mömmu sína. Þá væri hann líklega ekki hér :(

Í skólann

Jæja, nú eru krakkarnir að fara að byrja í skólanum. Skólasetningin hjá Marínu, Birki og Melkorku er í dag og svo foreldraviðtöl á morgun. Helgi fer svo á morgunn í sinn skóla. Skólinn byrjar svo samkvæmt stundarskrá á miðvikudaginn.

Um helgina var farið í búðina og Birkir og Melkorka fötuð upp og nú, í stað þeirra gömlu geima nú fataskáparnir slatta af nýjum flíkum fyrir veturinn. Gömlu fötin voru orðin nokkuð fá, pössuðu varla lengur eða aðfram komin af sliti…. þannig að þau fengu bara að ganga á vit feðra sinna.

Nú þegar allir eru komnir heim úr sveitum og vinnum víða af landinu er hún Tinna á fullu að kynnast þessum “nýju” fjölskyldu meðlimum. Hún var svolítið ráðvillt greyjið fyrst en það er nú allt komið í lag hjá henni núna og hún getur því sofið áhyggjulaus eins og áður.