Afmæli

Hún Marín okkar á afmæli í dag.  Núna er hún orðin 17 ára. Það er ótrúlegt því það er svo stutt síðan hún var bara oggolítil písl sem saug þumalputtann.

Til hamingju með afmælið elskan mín og haltu áfram að vera sama dúllan og þú hefur alltaf verið.

Anna með furðusvip

Héðan er allt gott að frétta. Anna hefur þó verið svoldið einmana þessa vikuna þar sem Stefán fékk að fara með pabba sínum upp í sveit í vinnuna. Annars er hún mun rólegri þegar hann er ekki heima þannig að það er allt mun auðveldara fyrir okkur sem eldri erum og meiri vinnufriður.

Hún Marín hefur verið dugleg að koma og heimsækja okkur og Anna verður allaf svo glöð á sjá hana. Á mánudagskvöldið komu þau, Marín og Valdi, og Anna vildi endilega máta úlpuna hennar systur sinnar. Meðfylgjandi mynd var tekin á meðan á þeirri athöfn stóð og akkúrat þegar þessi mynd var tekin heyrðist hávært geysp frá Tinnu, sem framkallaði þennan furðusvip á andlit snúllunnar.

Afmæli og sitthvað fleira

Í dag eru 16 ár síðan þessi stúlka fæddist. Dagurinn er reindar að kveldi kominn en ég varð bara að skella þessu inn hérna. :)

Ég uppgötvaði það að ég á eiginlega enga nýlega mynd af snúllunni en fann þessa innanum myndir úr afmælinu hennar Öddu ömmu sem var haldið í Ágúst. Ég varð að vinna þó nokkuð í þessarri mynd þar sem óbreytt var hún alltof mikið lýst og ákvað að skella henni svart hvítt þar sem það kom ekki nógu vel út að hafa hana í lit.

En… það er allavega kominn háttatími og þar sem ég er byrjuð að blogga aftur eftir þó nokkuð hlé er ekki ólíklegt að ég bloggi meira í fyrramálið…. hver veit…

Marín mín, ég vona að dagurinn þinn hafi verið góður :) Knús til þín!

Ömmubarnið

Sjáið þið bara litla fallega “ömmubarnið” mitt. ;) Núna er hún Marín orðin mamma, en það er búið að vera draumurinn hjá henni lengi að fá sér lítinn Ástargauk. Það er ekki alveg á hreinu ennþá hvort þessi sé strákur eða stelpa en hann/hún er bara 4ra-5 vikna.

Gaukurinn vill helst sitja á góðum aflokuðum stað eða framan á brjóstkassa eigandans og best er að fá að vera innan í peysunni og kúra og er ekkert vel við að þurfa að standa einn og sér einhverstaðar í þessum stóra og ógurlega heimi.

Kalli og kanínan

Það var kominn morgunn, sólin skein inn um gluggann beint í augun á Kalla.
Kalli var nýorðinn 5 ára. Hann var að fara að gera margt skemmtilegt þennan dag. Hann ætlaði að fara út í skóg með pabba sínum og mömmu.
Hann hlakkaði mikið til.

“Jæja, eigum við að fara út í skóg núna??” Spurði pabbi hans.
Kalli æpti: “Jjjjáááá!!!”

Þau fóru út í skóg. Kalli var ekkert að fylgjast með foreldrum sínum þannig að þau fóru á undan svo nokkrum mínútum seinna fattaði hann að hann var einn.
Hann kallaði: “Mamma, pabbi!” Ekkert svar!

Hann var búinn að kalla lengi. Hann varð hræddur svo hann settist undir stein og fór að gráta.

Korteri seinna kom lítil kanína hoppandi. Hún gekk að Kalla og spurði:
“Akkuru ertu að gráta?” Kalli svaraði: “Af því ég veit ekki um mömmu og pabba”.
“Ææ það er ekki gott. Ég get hjálpað þér að finna þau!!” Sagði kanínan
“Er það?” Spurði Kalli Glaður. “Jebb”, sagði kanínan.

En Kalla fannst samt svolítið skrítið við þetta. DÝR GETA EKKI TALAÐ VIÐ MENN!!
Eða hvað? Geta þau það???

Þau voru búin að leita lengi þegar það heirðist grátur bak við stóran runna. Þau kíktu. Svo sagði Kalli: “Þetta eru mamma og pabbi!”.

“Takk kanína!”. “Ekkert að þakka” sagði hún, “en ef þú villist aftur máttu leita til mín og ég hjálpa þér”.
“Ó þú ert svo góð” sagði Kalli.

Kalli hljóp í geggn um runnann og faðmaði foreldra sína!!!!!

Hann sagði þeim allt um kanínuna. Hann lofaði að fylgjast alltaf með hvert mamma og pabbi færu!!

Saga eftir Marínu!!!