Anna með furðusvip

Héðan er allt gott að frétta. Anna hefur þó verið svoldið einmana þessa vikuna þar sem Stefán fékk að fara með pabba sínum upp í sveit í vinnuna. Annars er hún mun rólegri þegar hann er ekki heima þannig að það er allt mun auðveldara fyrir okkur sem eldri erum og meiri vinnufriður.

Hún Marín hefur verið dugleg að koma og heimsækja okkur og Anna verður allaf svo glöð á sjá hana. Á mánudagskvöldið komu þau, Marín og Valdi, og Anna vildi endilega máta úlpuna hennar systur sinnar. Meðfylgjandi mynd var tekin á meðan á þeirri athöfn stóð og akkúrat þegar þessi mynd var tekin heyrðist hávært geysp frá Tinnu, sem framkallaði þennan furðusvip á andlit snúllunnar.

Jæja…

Er ekki kominn tími á smá blogg?

Ég hef bara ekki nennt að setjast hérna niður og blogga síðan við fluttum, auk þess sem tíminn hjá manni hefur nú kanski ekki verið neitt sérstaklega mikill.

Við erum sem sagt flutt. Komin með ADSL og símann tengdann (bara gamla góða símanúmerið að sjálfsögðu) og næstum því búið að taka upp úr öllum kössum. Þeir kassar sem eftir eru eru aðallega með dóti sem fylgir skrifstofunni minni en það á eftir að gera einhverjar ráðstafanir varðandi hana. Síðan eru einnig kassar sem í er svona dót sem maður á kanski bara eftir að henda, allavega fara í gegn um vel og rækilega og velja það besta úr og henda rest. Það er nefnilega aldrei að vita nema maður finni gullmola innanum í svona kössum.

Síðastliðna helgi var svo haldið upp í Borgarfjörð til að vera við brúðkaup þeirra Guðbjargar og Magnúsar. Þar var gifting undir berum himni og rétt sluppum við við slagveðursrigningu sem tók sér smá pásu rétt á meðan sýsli splæsti hjúin saman.

Svo eru það tíðindi af henni Önnu litlu. Í síðustu viku uppgötvuðum við að hún var allt í einu komin með brunablöðru á hægri öxlina. Þetta var bara svona lítil blaðra þarna á þriðjudagsmorgni. Eingin vissi hvernig þetta hafði komið til. Á miðvikudagskvöld var blaðran sprungin og sár komið í staðinn á stærð við eyrað á barninu! Það var því ákveðið í skyndi að bruna með Önnu á læknavaktina í Smáranum. Læknirinn sem tók á móti okkur þar gat lítið gert en sendi okkur á Bráðamóttöku barna í Landsspítalanum morguninn eftir. Þar var Anna skoðuð af nokkrum læknum og sýni tekið og enn var á huldu ástæða þessa undarlega sárs á öxlinni hennar. Það var þó úr að búið var um sárið og okkur sagt að koma með hana á hverjum degi í umbúðaskipti sem og við höfum gert.

Þegar Anna kom á Spítalann í dag var sárið hins vegar nær alveg gróið þannig að hún þarf ekki að koma aftur. Hún þarf hinsvegar að fá krem á öxlina til að halda svæðinu mjúku svo það springi ekki, auk þess sem húðin þar er svo viðkvæm.

Á meðan öllu þessu stóð var Anna hin rólegasta, sagði hæ og bæ við alla sem hún sá, og var næstum því alveg sama þegar verið var að pota í hana. Það sem henni þótti verst var þegar það þurfti að halda henni fastri svo væri hægt að koma umbúðunum sómasamlega á hana. Henni þótti líka vont þegar verið var að taka umbúðirnar af henni í fyrsta skiptið en þær höfðu verið límdar vel og rækilega á með plástri. Þess vegna var brugðið á það ráð að festa umbúðirnar þannig að það þurfti ekkert að líma á hana.

Ég set kannski inn einhverjar myndir síðar þegar ég hef meiri tíma….

Tennur spennur

Síðustu daga hefur hún Anna litla verið að slefa enn meira en venjulega, svo mikið að það er hægt að vinda peysurnar hennar og samfelluna. Auk þess má sjá vatnsflauminn með berum augum því hann hefur verið næstum því ‘none-stop’ allan daginn.

Í gærkveldi kom svo skýringin á öllum þessum vatnsaga.

Hún Anna er komin með tönn númer sjö, og átta! Nánar tiltekið eru þetta jaxlar, báðir í efri góm, annar hægra megin og hinn vinstra megin.

Í tilefni af þessum merku tímamótum læt ég fylgja með nokkrar myndir af Önnu. Á efri myndunum sést Anna ganga á milli stóru sistkyna sinna, Helga og Marínar. Þessar myndir voru teknar í lok Apríl en þá var Anna að byrja að sleppa sér. Núna ráfar hún um allan daginn, syngjandi í þokkabót, nema kannski þegar hún borðar eða sefur.

Á neðri myndunum er svo Anna sitjandi við matarborðið, sem er hin uppáhalds iðja hennar (það að borða), og að sjálfsögðu varð að hafa eina mynd þar sem sést í tennurnar, þó svo að þessar séu ‘gamlar’. Það er kannski svolítið erfitt að mynda þessar nýju. ;)

Eins árs!

Í dag eru 12 mánuðir síðan hún Anna littla fæddist. Hún á semsagt afmæli í dag littla snúllan. Það er nú ekki hár aldur en það er nú ekki langt síðan að þessi mynd var tekin af henni en þetta mun hafa verið allra fyrsta myndin af henni, tekin stuttu eftir að hún kom í heiminn.

Dótið mitt

Skemmtilegasta dótið sem ég á er ekkert venjulegt dót. Það er nefnilega vinstri höndin mín. Ég get setið í stólnum mínum eða legið á bakinu og horft á höndina mína lengi lengi.

Höndin bara birtist allt í einu. Hún stóð beint út í loftið og ég tók eftir henni. Svo, stundum þá hreifist hún svoldið eða hverfur alveg. Hún hreifist hún svo skemmtilega stundum, svo á morgnanna áður en pabbi fer á fætur er líka gaman að leika við hann. Ég horfi á hann og brosi og tala við hann og hann opnar stundum munninn sinn alveg upp á gátt og ég reyni að setja höndina upp í hann.

Það var alveg rosalega merkileg uppgötvun þegar ég gerði þetta í fyrsta skipti. Ég varð alveg hissa og rak upp stór augu. Reindar verð ég enn svoldið hissa á sviðin þegar þetta tekst hjá mér þetta er nefnilega alveg svakalega erfitt.