Í dag var Birkir fermdur.
Athöfnin var í Kálfatjarnarkirkju, undir tryggri stjórn klerksins Carlosar, með dyggri aðstoð Jóa meðhjálpara. Krakkarnir, 5 að tölu, 4 sætar stelpur auk Birkis, stóðu sig vel og allt gekk þetta ljómandi vel.
Að aflokinni athöfn var herjað heim á leið, til að taka á móti gestum. Ágætar heimtur voru í gestasmölun, og í dagslok höfðu 49 kvittað fyrir kaffinu í gestabókina. Nú tekur við að koma húsinu og heimilishaldinu í eðlilegt horf eftir atgang síðustu daga, og skal því lokið fyrir mánudagsmorgun.
Krakkarnir eru komnir í páskafrí úr skólanum, þannig að nú verður hægt að níðast á þeim við að rétta fram hjálparhönd við heimilisstörfin, þar sem mamma þeirra er orðin ósköp lúin eftir 8 mánaða meðgöngu í sjöunda sinn.

Hún Melkorka fékk að leika sér með fjarstýringuna mína.  Ég skellti myndavélinni upp á þrífótinn og stillti hana eftir kúnstarinnar reglum…

Það komu margar flottar, og sumar nokkuð skondnar, myndir út úr þessu…  Þetta urðu alls um 600 myndir.  Slatti af þeim var úr fókus eða á einhvern annan hátt ónothæfar sem er ekkert óvenjulegt við þessar aðstæður, en ég var eiginlega hissa hversu mikill fjöldi mynda kom út úr þessu.

Ég er ekki enn búin að vinna allar þær myndir sem ég vil vinna, en hérna eru samt nokkrar:

Ég mun svo setja fleiri myndir úr þessarri töku síðar en áhugasamir munu geta skoðað þær á flickr

Jæja, nú er búið að skíra hana Arnbjörgu.  Það lá auðvitað beinast við að gera það bara hérna heima í stofu. Hún var jú getin heima og fædd heima.  Nánustu ættingjar, langömmur, ömmur,afar, systkini foreldranna og þeirra börn voru viðstödd, og með heimillisfólkinu urðu þetta 50 manns.

Því miður gleymdi ég alveg að taka upp myndavélina og því á ég engar haldbærar ljósmyndir til að sýna.  Ég auglýsi því hér með eftir myndum að skírnarbarninu, og líka öðrum myndum úr veislunni.

Hún Marín okkar á afmæli í dag.  Núna er hún orðin 17 ára. Það er ótrúlegt því það er svo stutt síðan hún var bara oggolítil písl sem saug þumalputtann.

Til hamingju með afmælið elskan mín og haltu áfram að vera sama dúllan og þú hefur alltaf verið.

Héðan er allt gott að frétta… Helgi, sem er búin að vera fyrir norðan í vinnu á Réttarhóli hjá afa sínum kom í Vogana seint á miðvikudagskvöld. Hann hafði þá ekki enn séð hana Arnbjörgu og þess vegna fékk að fara í nokkurra daga frí.

Þegar Marín kom í Vogana líka notuðum tækifærið og stilltum barnahópnum okkar upp í stofunni og tókum slatta af myndum. Ég mun setja þær inn fljótlega, eða allavega hluta af þeim, en læt duga í bili að láta eina þeirra fylgja með þessarri bloggfærslu.

Arnbjörg litla gerir allt sem hún að gera; sofa, drekka og kúka. Hún spallar líka dálítið við alla þá sem vilja og ég er ekki frá því að hún setji upp bros öðru hverju ásamt með einstaka “Gruhh” hljóði. Hún virðist gera þetta mest þegar hún Melkorka er í augsýn en einnig er hún mjög hrifin af honum Stefáni… og hann af henni.

Stefán má ekki heyra hljóð frá henni, þá er hann annað hvort komin til hennar til að athuga hvað sé að angra hana eða skipar einhverjum að fara nú að hugsa um hana.

Síðast liðinn fimmtudag kom hún Karítas með storkapokan sinn og viktaði Arnbjörgu. Þá var hún orðin 3750 gr og hefur því þyngst vel síðan hún fæddist. Það verður gaman að sjá hvað hún hefur þyngst næst þegar hún verður viktuð en Karítas ætlar að koma aftur næsta fimmtudag.

Dóttirin litla hefur fengið nafnið Arnbjörg.
Ekki er aumt að vera nefnd í höfuðið á langömmu sinni. Til að vera viss hringdum við í Öddu ömmu og fengum formlegt leyfi fyrir því að nefna eftir henni.

Þar sem engin önnur stúlka hefur verið nefnd eftir ömmu ættarlauk, héldum við kannski að það væri ekki vel séð, en öðru var nú nær.
Adda amma taldi þetta heiður hinn mesta og tók hugmyndinni fagnandi.

Þeir sem vilja sjá fleiri myndir af dömunni geta gramsað í ljósmyndavefnum, þar er ýmislegt að finna úr ljósmyndasafninu okkar.

Já það var stúlka! 3380 gr, 50 cm fædd 02:30.
Um miðnættið kom Anna Rut ljósmóðir. Henni þótti allt vera komið í slíkan gír að hún hóaði í Guðrúnu vinkonu sína og vinnufélaga að koma og aðstoða, ef þyrfti. Skömmu síðar renndi Guðrún í hlað, og gátu leikar þá hafist. Allt gekk þetta eins og samkvæmt uppskrift, hríðar sem jukust og hörðnuðu, og leiddu á endanum til fæðingar sem gekk stórvel.
Marín Ásta var viðstödd og veitti aðstoð, hugrökk og brött, þó ekki litist henni alltaf jafnvel á atið.
Við erum enn aðeins að jafna okkur á því að röðin var brotin.
Hingað til hafa strákar komið á víxl við stelpur, og kveðið svo rammt að því að það hvarflaði aldrei að okkur að annað gæti verið en að hér væri strákur á ferðinni. Ekki svo að skilja að við séum ósátt við stelpu, bara gapandi af undrun; hvernig gat þetta gerst?
Nú er að finna til nafn á litlu dömuna, eitthvað fallegt, eins og hún sjálf.
Set hér inn færslu þegar það finnst.

Við erum nú farnin að bíða eftir því að littli bumbubúinn ákveði að hætta að vera bumbubúi. (Tja eða öllu heldur að móðir náttúra ákveði það).

Samkvæmt útreikningum á litla krílið að koma í heiminn næstkomandi laugardag.

Stefán Andri heldur því fram að fyrst mamma geti verið með barn í bumbunni, þá er mamma í bumbunni hans.

Stefán: Þú ert með stóra bumbu!
Mamma: Já, ég er með barn í maganum.
Stefán: Vá! er það?!Nokkru síðar:
Stóra systir Stefáns: (kitlar hann í mallan ) Bumba!
Stefán: Já, ég veit, ég er með mömmu í bumbunni!

Eftir þetta talar hann oft um að mamma sé í bumbunni hans og finnst það bara hið allra eðlilegasta mál.

Hann er greinilega voða mikið að spá í þessu og spyr oft hvort barnið sé komið, eða hvort það sé ekki að “koma núna”. Einhvern morguninn í vikunni þegar hann vaknaði sá hann ekki bumbuna á mömmu (hún var falin undir sænginni) og spurði því með smá áhyggjusvip á andlitinu; “Hvar er barnið?”….

Héðan er allt gott að frétta. Anna hefur þó verið svoldið einmana þessa vikuna þar sem Stefán fékk að fara með pabba sínum upp í sveit í vinnuna. Annars er hún mun rólegri þegar hann er ekki heima þannig að það er allt mun auðveldara fyrir okkur sem eldri erum og meiri vinnufriður.

Hún Marín hefur verið dugleg að koma og heimsækja okkur og Anna verður allaf svo glöð á sjá hana. Á mánudagskvöldið komu þau, Marín og Valdi, og Anna vildi endilega máta úlpuna hennar systur sinnar. Meðfylgjandi mynd var tekin á meðan á þeirri athöfn stóð og akkúrat þegar þessi mynd var tekin heyrðist hávært geysp frá Tinnu, sem framkallaði þennan furðusvip á andlit snúllunnar.

Það var kominn morgunn, sólin skein inn um gluggann beint í augun á Kalla.
Kalli var nýorðinn 5 ára. Hann var að fara að gera margt skemmtilegt þennan dag. Hann ætlaði að fara út í skóg með pabba sínum og mömmu.
Hann hlakkaði mikið til.

“Jæja, eigum við að fara út í skóg núna??” Spurði pabbi hans.
Kalli æpti: “Jjjjáááá!!!”

Þau fóru út í skóg. Kalli var ekkert að fylgjast með foreldrum sínum þannig að þau fóru á undan svo nokkrum mínútum seinna fattaði hann að hann var einn.
Hann kallaði: “Mamma, pabbi!” Ekkert svar!

Hann var búinn að kalla lengi. Hann varð hræddur svo hann settist undir stein og fór að gráta.

Korteri seinna kom lítil kanína hoppandi. Hún gekk að Kalla og spurði:
“Akkuru ertu að gráta?” Kalli svaraði: “Af því ég veit ekki um mömmu og pabba”.
“Ææ það er ekki gott. Ég get hjálpað þér að finna þau!!” Sagði kanínan
“Er það?” Spurði Kalli Glaður. “Jebb”, sagði kanínan.

En Kalla fannst samt svolítið skrítið við þetta. DÝR GETA EKKI TALAÐ VIÐ MENN!!
Eða hvað? Geta þau það???

Þau voru búin að leita lengi þegar það heirðist grátur bak við stóran runna. Þau kíktu. Svo sagði Kalli: “Þetta eru mamma og pabbi!”.

“Takk kanína!”. “Ekkert að þakka” sagði hún, “en ef þú villist aftur máttu leita til mín og ég hjálpa þér”.
“Ó þú ert svo góð” sagði Kalli.

Kalli hljóp í geggn um runnann og faðmaði foreldra sína!!!!!

Hann sagði þeim allt um kanínuna. Hann lofaði að fylgjast alltaf með hvert mamma og pabbi færu!!

Saga eftir Marínu!!!