Jæja, þá er kominn mánudagur 30. apríl og ekkert að gerast hérna…. Það þíðir líklegast það að ekki kemur þessi bumbubúi til með að fæðast í þessum mánuði.

Maí er reindar líka ágætis mánuður samt en ég á nú þegar eitt barn sem er fætt í maí og var þess vegna að vona að áætlunin myndi standast.

Kannski að maður reini að draga hana Marínu með mér út í göngutúr. Hún er annars hérna hjá okkur þessa dagana þar sem hún á ekki að mæta í skólan fyrr en næsta föstudag.

Þetta er bara svona “snögg blogg” fyrir þá sem hafa áhuga á að fylgjast með bumbubúanum…

Það er bara ekkert að gerast hérna, þrátt fyrir göngutúra, snúðabakstur og tiltektir…

Það er því ekkert annað að gera en að halda áfram að bíða….

Áætlaður fæðingardagur er í dag, þannig að við skulum vona að eitthvað fari að gerast. Ekki það að ég hafi átt á þessum degi í fyrri fæðingum samt. Það voru bara Marín (2 vikur fyrr) og Melkorka (2 dagar fyrr) sem komu áður en þeirra dagur rann upp en hin létu öll bíða eftir sér…. Helgi lengst eða um 2 vikur en hin svona 2- 5 daga…

Nú á dögunum hafði ég samband við eina góða konu hérna í sveitarfélaginu. Þessi kona er ljósmóðir og eftir síðustu tvær fæðingar hefur hún komið heim til okkar til að fylgjast með fyrstu vikuna, þar sem ég hef ekki viljað liggja inni á sjúkrahúsi eftir að eiga.

Eiginlega kom upp hugmynd eftir að hún Anna littla fæddist, en hennar fæðing gett nokkuð hratt fyrir, svo varla hefði tekið því að fara á Heilsustofnun Suðurnesja. Ég var þar bara í einhverja þrjá klukkutíma.

Við erum nú farnin að bíða eftir því að littli bumbubúinn ákveði að hætta að vera bumbubúi. (Tja eða öllu heldur að móðir náttúra ákveði það).

Samkvæmt útreikningum á litla krílið að koma í heiminn næstkomandi laugardag.

Stefán Andri heldur því fram að fyrst mamma geti verið með barn í bumbunni, þá er mamma í bumbunni hans.

Stefán: Þú ert með stóra bumbu!
Mamma: Já, ég er með barn í maganum.
Stefán: Vá! er það?!Nokkru síðar:
Stóra systir Stefáns: (kitlar hann í mallan ) Bumba!
Stefán: Já, ég veit, ég er með mömmu í bumbunni!

Eftir þetta talar hann oft um að mamma sé í bumbunni hans og finnst það bara hið allra eðlilegasta mál.

Hann er greinilega voða mikið að spá í þessu og spyr oft hvort barnið sé komið, eða hvort það sé ekki að “koma núna”. Einhvern morguninn í vikunni þegar hann vaknaði sá hann ekki bumbuna á mömmu (hún var falin undir sænginni) og spurði því með smá áhyggjusvip á andlitinu; “Hvar er barnið?”….